می آیم و می نویسم و آرام می شوم و بهتر بگویم، تخلیه می شوم و می روم.
و برای شما تنها کلماتی پی در پی و عباراتی مبهم و بی معنی است که می ماند.
نه داستانی است آموزنده و نه کلامی است شیرین و دل نشین.
نه لبخندی به لب می آورد و نه اشکی به چشم.
بی حس، بی معنا و بی ارزش برای شما و مسکنی - حتی موقت - برای من.
برچسب:
نویسنده: هلیا خوشنام